Dwa rodzaje wełny mineralnej

Obecnie na rynku artykułów budowlanych wełna mineralna jest jednym z popularniejszych materiałów wykorzystywanych w ocieplaniu. Często jednak nie zdajemy sobie sprawy, że poza najczęściej rozpoznawalną wełną szklaną występuje także wełna skalna – dzisiaj przyjrzymy się tym dwu opcjom i ich właściwościom, abyśmy mogli wybrać najlepsze rozwiązanie dla naszego domu.

Podstawową różnicą są, jak można się domyślić, surowce, z których zostały wykonane oba materiały a także związany z nimi proces produkcji. W obu przypadkach produkcja zaczyna się od samego składowiska surowców – w zależności od właściwości, jakie ma mieć, któryś z materiałów każdy z produktów izolacyjnych jest mieszany w odpowiednich proporcjach z innymi surowcami.

Wełnę szklaną tworzy się ze stłuczki szklanej w formie mieszanki z piasku kwarcowego i sody, które razem w specjalnym piecu, nazywanym wanną szklarską, zostają stopione w temperaturze sięgającej nawet 1500 stopni Celsjusza. Następnie tak przygotowane tworzywo zostaje umieszczone w maszynach służących do rozwłókniania – strumień roztopionego szkła trafia na specjalny dysk, który dzięki wykorzystaniu praw fizyki pozwala na rozwłóknienie substancji tworząc włókno szklane, które później spada do bębnów formujących oraz pierścień spryskujący je lepiszczem. Obracające się bębny tworzą coś przypominającego kobierzec, trafiający z kolei do komory polimeryzacyjnej, gdzie lepiszcze zostaje utwardzone a gęstość produktu można wyregulować poprzez dobór odpowiedniej prędkości w przenośnikach linii produkcyjnej. Obrzeża kobierca są usuwane przy wykorzystaniu w tym celu piły wodnej: nic się jednak nie marnuje, gdyż ścinki trafiają do specjalnego młynka, który kieruje je do ponownego zastosowania. Kobierzec po opuszczeniu komory musi zostać wychłodzony, gdyż jego temperatura wynosi około 200 stopni Celsjusza – wełna chłodzi się bezpośrednio na linii, a gdy zostanie już utwardzona i będzie odpowiednio szeroka, musi zostać poddana kontroli równomiernego rozkładu przy użyciu miernika gramatury. Następnie, w zależności od potrzeb wykorzystywania konkretnego produktu, wełna pokrywana jest specjalną włókniną, papierem czy folią aluminiową. Tak dodatkowo owinięty kobierzec zostaje ostatecznie pocięty i zapakowany do transportu, najczęściej po zwinięciu w rolki bądź umieszczeniu w paczce, jeśli został uformowany w formie płytek.

Druga z opcji, czyli skalna wełna mineralna, produkowana jest w mniej więcej podobny sposób. Surowce służące do jej wykonania, czyli najczęściej takie skały jak bazalt, dolomit, gabro czy też wszelkiej maści wapienne kruszywa zostają umieszczone w silosach dobowych, gdzie podlegają kontroli przez system komputerowy oraz są wysyłane do pieca szybowego. Gorące powietrze sprawia, że paliwo (koks) zapala się i roztapia skalny tłuczeń, który, podobnie jak w przypadku szkła, trafia następnie do maszyny rozwłókniającej i zostaje pokryty lepiszczem. Potem materiał trafia do komory osadczej, w której następuje równomierny rozkład i uformowanie stopionego materiału w kobierzec a ten z kolei, po wzmocnieniu włókien, zostaje wysłany, znów tak samo jak szklany odpowiednik, do komory polimeryzacyjnej, gdzie zostaje mu nadana odpowiednia grubość. Po wszystkim skalna wełna mineralna zostaje pocięta w odpowiednie kształty i zapakowana.

Wełnę mineralną, zarówno szklaną, jak i skalną, jak wspomniano wcześniej można szeroko wykorzystać w różnej maści izolacjach. Wełna szklana charakteryzuje się mniejszą gęstością, co sprawia, że szczególnie dobrze spisuje się jako izolacja dachów skośnych oraz innej zabudowy lekkiej, gdyż niemal nie występuje w jej przypadku obciążenie konstrukcji. W przypadku dachów płaskich lepszym rozwiązaniem jest natomiast wełna skalna, która zapewni lepszą wytrzymałość oraz uniemożliwi ciepłu ucieczkę. Wełna mineralna skalna to także niezastąpione rozwiązanie w budownictwie fasadowym – stosowana jest wtedy w płytach często w tak zwanej metodzie lekkiej mokrej.

Oba rodzaje wełny mineralnej są niepalne.

15 października, 2016

Dodaj komentarz